آبکافت متیل استات، فرایندی است که طی انجام آن ماده ای با ارزش اقتصادی پایین را که به صورت فراورده فرعی در واکنش های تولید پلی وینیل الکل و ترفتالیک اسید تولید می شود، به دو ماده با ارزش افزوده به مراتب بالاتر یعنی استیک اسید و متانول، تبدیل می کند. در این مقاله روش فرایندی جدیدی که ضمن سهولت در طراحی، منجر به کاهش هزینه های ثابت و عملیاتی می شود، مورد بررسی قرار خواهد گرفت. استفاده از ظرف جمع آوری مایع برگشتی از چگالنده (Reflux Drum) به عنوان راکتور آبکافت، تضمین کننده دستیابی به مزایای فوق است. در این کار تجربی، پارامترهای موثر بر کل فرایند شامل نسبت مولی آب به متیل استات در خوراک (Rm)، دمای منطقه واکنش (Tr)، نسبت حجم خوراک ورودی به راکتور به حجم کاتالیست (LHSV) و نیز دمای جوش آور در برج متیل استات، برای بهترین جداسازی مورد بررسی قرار گرفته و مقدارهای بهینه تعیین شده اند. نتیجه های تجربی با مقدارهای پیش بینی شده به وسیله نرم افزارهای شبیه ساز فرایندی، مطابقت بسیار خوبی را نشان می دهند.

این پژوهش جهت تعیین اثر ایوپروپیل استر 2، 4- دی و نفتالین استیک اسید (NAA) بر اندازه میوه و جلوگیری از ریزش قبل از برداشت نارنگی محلی جهرم، در شهرستان جهرم انجام گردید. جهت تعیین اثر 2، 4- دی بر روی اندازه میوه، درختان 7 ساله نارنگی محلی جهرم توسط 2، 4- دی در غلظت های 0 و 4و 8و 12 میلی گرم در لیتر محلول پاشی شدند. بیشترین میزان محصول و بزرگترین اندازه میوه از محلول پاشی با 2، 4- دی در غلظت 12 میلی گرم در لیتر به دست آمد. در کیفیت میوه به جز ویتامین ث تاثیر معنی داری ایجاد نشد. ریزش قبل از برداشت یکی از مشکلات جدی نارنگی محلی جهرم می باشد. بدین منظور درختان 8 ساله یکنواخت نارنگی محلی جهرم با 2، 4- دی در غلظت های 0 و 8 و 16 و 24 و NAA در غلظتهای 15 و 30 میلی گرم در لیتر در تاریخ های اول و پانزدهم دیماه 1374 محلول پاشی شدند. محلول پاشی NAA در غلظت 30 میلی گرم در لیتر در تاریخ پانزدهم دیماه در مقام مقایسه با تیمار شاهد باعث کاهش ریزش میوه به میزان 56 درصد گردید.

اهداف: سازگاری سویه های میکروبی بومی هر منطقه از لحاظ آب وهوای خاص آن مناطق بسیار مورد توجه است. بررسی سویه های بومی باکتری های تولیدکننده استیک اسید می تواند در استفاده بهینه از آنها بسیار موثر باشد. هدف این مطالعه، بررسی ویژگی های باکتری گرماپای مولد استیک اسید Acetobacter sp. A10 بود. مواد و روش ها: در مطالعه تجربی حاضر، از سویه بومی گرماپای Acetobacter sp. A10 استفاده شد. برای تهیه کشت تازه و نگهداری سویه گرماپای از محیط کشت GYC و به منظور تولید استیک اسید توسط سویه Acetobacter sp. A10، از محیط کشت EYB استفاده شد. اثر غلظت های اولیه اتانول و استیک اسید بر تولید استیک اسید توسط سویه Acetobacter sp. A10 با کمک محیط های کشت حاوی 9-2% اتانول و 5-2% استیک اسید مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: سویه Acetobacter sp. A10 توانست در شرایط بهینه یعنی دمای C° 33، pH برابر 4 و در فلاسک شیاردار با سرعت 150 دور در دقیقه با غلظت اولیه 40% اتانول در مدت 24 ساعت به مقدار 40گرم بر لیتر استیک اسید تولید کند. این سویه در دمای C° 37 نیز قادر بود در حضور غلظت اولیه 4% استیک اسید و غلظت اولیه 8% اتانول، استیک اسید تولید کند. سرعت فرمنتاسیون در سویه Acetobacter sp. A10 5/2برابر بیش از سویه های مزوفیل بود. نتیجه گیری: سویه Acetobacter sp. A10 در دامنه دمایی متفاوتی نسبت به سویه های مزوفیل دارای فعالیت است و قدرت تحمل اتانول و استیک اسید را نیز تا غلظت های بیشتری دارا است. به علاوه، دارای بازدهی بالاتر و نیز سرعت و توان فرمنتاسیون بیشتری است.

سوسن چلچراغ با نام علمیLilium ledebourii (Boiss) یکی از گونه های نادر و خودرو جنس سوسن است که در بخشهای شمالی ایران می روید. این گونه دارای ارزش زینتی و پتانسیل اقتصادی بالایی بعنوان یک گل جد ید می باشد که بشدت در خطر انقراض قرار دارد. به منظور معرفی و اهلی کردن گیاهان بومی خودرو اولین قدم، بررسی روشهای مناسب تکثیر م ی باشد. لذا از تکنیک فل س برداری با تنظیم کن نده های رشد استفاده گردید. فلس برداری با استفاده از روش آزمایشی فاکتوریل در قالب کاملا تصا دفی با سه تکرار و دو فاکتورشامل: 1- بخشهای مختلف فلس در سه سطح فلس کامل، نیمه بالایی فلس، نیم ه پایینی فلس و فاکتور 2- غلظتهای مختلف تنظیم کننده های رشد نفتالن استیک اسید، ایندول بوتیریک اسید به غلظتهای 500،300،100،0 میلی گرم درلیتر انجام گردید. آنالیز واریانس توسط فاکتور F و مقایسه میانگینها توسط آزمون دانکن انجام گرفت. فلس کامل، بیشترین تعدادسوخک، تعداد فلس هر سوخک، تعداد و طول ریشه را تولید نمود. سطوح مختلف نفتالن استیک اسید نیز سبب افزایش تعداد سوخک نسبت به تیمار شاهد گردید. گرچه بیشترین وزن سوخک از تیمار شاهد بدست آمد و غلظت های مختلف نفتالن استیک اسید بر تعداد فلس، تعداد و طول ریشه اثر معنی داری نگذاشتند. بیشترین وزن سوخک وطول ریشه از تیمار100 میلی گرم در لیتر ایندول بو تیریک اسید و بیشترین قطر سوخک و تعداد فلس از تیمار شاهد و 100 میلی گرم در لیتر ایندول بوتیریک اسید حاصل گردید.

استفاده از مواد شیمیایی مجاز (GRAS)، ایمن، و غیرقابل اشتعال مانند اسید استیک به عنوان ماده شیمیایی جایگزین برای جلوگیری از ضایعات قارچی میوه ها در سال های اخیر بررسی شده است. به منظور جایگزین کردن اسید استیک به جای SO2 در تولید کشمش، آزمایشی با طرح آماری کرت خرد شده در زمان و در سه تکرار در منطقه کرج اجرا شد. ابتدا محفظه ای از جنس پلی اتیلن به حجم 600 لیتر و غیر قابل نفوذ، دارای فشارسنج، هیتر ترموستات دار، پروانه، محل تزریق، محل شتسشو، و تابلو کنترل برای گازدهی طراحی شد. سپس انگور بی دانه خریداری و آزمایش های اولیه شامل تعیین مواد انحلال پذیر جامد، pH، اسیدیته آب انگور، و شمارش کلی کپک و مخمر انجام شد. انگورها جهت غیرفعال کردن آنزیم پلی فنل اکسیداز و جلوگیری از قهوه ای شدن آنزیمی و تسریع در خشک شدن به مدت 2 دقیقه در آب 93 درجه سانتی گراد فرو برده شدند. تیمارهای مختلف شامل غلظت های 0.3، 0.4 و 0.5 میلی لیتر گاز اسید استیک برای هر کیلوگرم انگور، 120 دقیقه و غلظت های 0.5، 2.5 و 5 درصد اسید استیک مایع، 20 دقیقه و 2.5، 3.5 و 4.5 گرم گوگرد برای یک کیلوگرم انگور، 30 دقیقه و شاهد (بدون تیمار) اعمال شد. محفظه بین تیمارهای مختلف حداقل نیم ساعت هوادهی شد. انگورها تا رسیدن به رطوبت حدود 14 درصد در آفتاب خشک شدند و پس از یکنواخت شدن رطوبت و جدا کردن دم و ساقه و ضایعات در کیسه های پلی اتیلنی بسته بندی و در انبار با رطوبت نسبی 50 درصد و دمای 8 درجه سانتی گراد نگهداری شدند. در طول یک سال نگهداری، آزمایش های رنگ، بافت، مواد انحلال پذیر جامد و شمارش کلی کپک و مخمر کشمش، هر سه ماه یک بار انجام شد. تجزیه واریانس برای کلیه صفات نشان داد که به طور کلی تیمارهای مختلف از نظر رنگ (عامل های b*, a*, L* و Hue)، سفتی بافت و مواد جامد انحلال پذیر اختلاف معنی دار با یکدیگر دارند ولی از نظر تعداد کپک و مخمر با همدیگر اختلافی ندارند و با توجه به قابلیت پذیرش کلی کشمش تولیدی، امکان جایگزین کردن اسید استیک به جای SO2 وجود دارد.

زمینه و هدف: استفاده روز افزون از سم و کود شیمیایی در کشاورزی به منظور بهره وری بیشتر از زمین های حاصلخیز، منجر به آلودگی منابع آب به انواع آلاینده ها از جمله علف کش ها شده است. در این پژوهش، یک نانوجاذب مغناطیسی پلیمردار جدید به نام PV/S-g-3D-GO/N سنتز و برای حذف علف کش های 2و4 دی کلرو فنوکسی استیک اسید (2, 4-D) و متیل کلرو فنوکسی استیک اسید (MCPA) به کار گرفته شده است. روش بررسی: جهت بررسی ساختار نانوجاذب سنتز شده از تکنیک های FTIR، FESEM، TEM، XRD، VSM و TGA استفاده و اثر پارامترهای pH، دما، زمان تماس، مقدار جاذب و غلظت اولیه بر جذب بهینه علف کش ها، مطالعه شد. همچنین مطالعات سینتیکی، ایزوترمی و ترمودینامیکی جذب نیز مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد در شرایط بهینه جذب، شامل pH برابر با 3 برای هر دو علف کش مذکور، زمان تماس min 180 برای علف کش 2, 4-D و min 300 برای علف کش MCPA، دوز جاذب برابر با g/L 5 و دما برابر با ° C 50 برای هر دو علف کش مورد مطالعه، ماکزیمم ظرفیت جذب (qmax) در مورد 2, 4-D بهmg/g 5/62 و درمورد علف کش MCPA به mg/g 4/94 می رسد. همچنین نانوجاذب سنتز شده برای حذف علف کش های 2, 4-D و MCPA از نمونه های واقعی با موفقیت کامل (راندمان حذف 100 درصد) به کار گرفته شد. شایان ذکر است برای هر دو علف کش مورد تحقیق، داده های ایزوترم به دست آمده از مدل لانگمویر تبعیت کرد و سینتیک فرایند جذب منطبق بر مدل شبه درجه دوم بود. نتیجه گیری: نتایج پژوهش گویای آن است که نانوجاذب سنتز شده می تواند برای حذف علف کش های فنوکسی از زه آب های بخش کشاورزی و همچنین منابع آب آلوده به آلاینده های مورد مطالعه به کار گرفته شود.

در این پژوهش تاثیر هورمون های اندول استیک اسید (IAA) و آبسیزیک اسید (ABA) بر غده زائی در سیب زمینی رقم آگریا (Agria) در شرایط گلخانه ای بررسی شد. ریز غده های بدون عامل های بیماریزا به گلدان هایی با خاک مناسب و ضدعفونی شده منتقل شدند. گیاهچه ها در طرح فاکتوریل در مرحله 7-8 برگی با غلظت های 0، 5 و 10 میکرومولار IAA و 0، 2.5 و 5 میکرومولار ABA محلول پاشی شدند. نتایج نشان داد، با کاربرد IAA سطح برگ کاهش ولی با کاربرد ABA سطح برگ افزایش پیدا می کند. همچنین با افزایش غلظت هر دو هورمون شمار برگ و شمار غده افزایش پیدا می کند. افزون بر این با افزایش غلظت ABA، وزن غده و وزن اندام های هوائی کاهش پیدا می کند. نتایج نشان داد، با افزایش IAA، سبزینه (کلروفیل) کل و کاروتنوئیدها افزایش ولی با افزایش ABA، میزان آن ها کاهش پیدا می کند. همچنین با افزایش IAA، فعالیت آنزیم های پراکسیداز و پلی فنل اکسیداز در برگ گیاهان یک روند کاهشی دارند درصورتی که با افزایش ABA روند فعالیت این آنزیم ها افزایشی است. به نظر می رسد که تاثیر هورمون های اکسین و آبسیزیک اسید روی غده زائی در سیب زمینی به صورت متضاد باشد، هرچند این تاثیر ناهمسازی (آنتی گونیستی) به صورت کامل (100درصد) نیست و به غلظت هورمون های به کاررفته و شرایط و مراحل رشد و اندام های مورد بررسی در گیاه بستگی دارد.

سرطان دهانه رحم از آزارهای دیسپلازیک اپیتلیوم سطحی آن بر می خیزد که تشخیص زودرس و درمان در این مرحله سبب جلوگیری سرطان مهاجم و کشنده آن می گردد. به منظور تعیین صحت تست اسید استیک 5% در تشخیص دیسپلازی دهانه رحم خانمهای مراجعه کننده به درمانگاه زنان و تنظیم خانواده باقرآباد شهر ری و بیمارستان میرزا کوچک خان در سال 1373، در صورت رضایت، تحت شستشوی دهانه رحم با محلول 5% اسید استیک به مدت یک دقیقه قرار گرفتند، در صورت مشاهده اپیتلیوم سفید رنگ پس از یک دقیقه، تست مثبت تلقی می شد. صد خانم که دارای تست مثبت بودند (گروه AA+) وارد مطالعه شدند. از بین خانمهایی که تست اسید استیک منفی داشتند، صد نفر به طور تصادفی به عنوان گروه مقایسه (گروه AA-) انتخاب شدند. برای هر دو گروه تست پاپ اسمیر و کولپوسکوپی نیز انجام شد. نه نفر از گروه AA+ دارای پاپ اسمیر غیر طبیعی بودند که نتیجه بیوپسی 7 مورد، دیسپلازی نشان داد. در گروه AA- دو مورد پاپ اسمیر غیر طبیعی داشتند که نتیجه بیوپسی آنها طبیعی بود. نتایج کولپوسکوپی در 95 نفر از گروه AA+ و 25 نفر از گروه AA- غیر طبیعی بود که برای همه آنها بیوپسی انجام شد. 67 نفر (71%) از گروه AA+ و 3 نفر (12%) از گروه AA- در بیوپسی، دیسپلازی نشان دادند. در این مطالعه حساسیت، ویژگی، ارزش پیشگویی، مثبت و منفی تست اسید استیک 5% در تشخیص دیسپلازی دهانه رحم به ترتیب 95.7%، 44%، 70.5% و 88% حاصل شد. این ارقام در مورد تست پاپ اسمیر به ترتیب 10%، 92%، 63.6% و 42.2% بود.

اسید استیک و نشاسته دو ترکیب پرکاربرد در تهیه برخی غذا ها از جمله سس ها، سوپ ها و خمیر نان تخمیرشده می باشند. لذا تعیین ویژگی های عملکردی نشاسته در مجاورت اسید استیک می تواند در مشخص کردن ویژگی های این محصولات مفید باشد. در این تحقیق، به بررسی تاثیر اسید استیک (به مقدار 150 میلی گرم بر کیلوگرم) بر خصوصیات عملکردی نشاسته گندم پرداخته شد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان داد که در اثر اسید تعدادی حفره بر سطح گرانولها ایجاد شد. حلالیت نشاسته در آب از 4.70% به 5.43% افزایش ولی جذب آب از 4.96 به 4.53 (گرم/ گرم) کاهش یافت. ویسکوزیته ذاتی به عنوان شاخصی از اندازه و وزن مولکولی نشاسته از 174.08 به 152.75 (میلی لیتر بر گرم) کاهش یافت که دلیلی بر کاهش وزن مولکولی نشاسته در اثر افزودن اسید می باشد. دمای ژلاتینه شدن از 64.50 به 64.41°C و آنتالپی ژلاتینه شدن از 9.17 به 8.14 (ژول بر گرم) کاهش یافت. با استفاده از دستگاه آنالیز سریع ویسکوزیته مشخص شد که ویسکوزیته اوج، نهایی و زمان رسیدن به ویسکوزیته اوج به طور معنی داری (P<0.05) کاهش یافت. در مجموع این نتایج بیانگر تجزیه نسبی مولکول های نشاسته در اثر افزودن اسید استیک و درنتیجه تغییراتی در خواص فیزیکی شیمیایی نشاسته گندم بود.